สวัสดีครับ
หายไปนานมาก เนื่องจากเหตุหลายประการ ขี้เกียจเขียนบ้าง งานเยอะบ้าง บลาๆๆ
เหตุผลอย่างหนึ่งคืออยากเขียนแต่เว็บของ exteen ไม่เป็นใจ หวังว่าปัญหานี้คงได้รับการแก้ไขแล้ว
 
มีเรื่องราวมากมายที่ผมอยากบอกเล่า เกี่ยวกับการวิ่ง อ่านหนังสือ และสิ่งที่พบเจอในชีวิตประจำวัน แต่เรื่องที่ผมอยากเล่าสู่กันฟังที่สุดตอนนี้คือวิ่งมาราธอนนี่แหละครับ
แต่ก่อนอื่นขอพูดถึงเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นหลังจากวันเกิดเมื่อห้าเดือนก่อน เรื่องมีอยู่ว่า หลังจากวันเกิด ผมไปวิ่งมินิมาราธอนงานหินช้างสีในช่วงเช้า หวังว่าจะได้ถ้วยมาเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง (แต่ก็ได้แค่หวัง) ช่วงหัวค่ำ เพื่อนชวนไปฉลอง แต่ดื่มหนักไปหน่อย ตกบันไดขาแพลง กลับบ้านอ้วกอีก วันต่อมาข้อเท้าก็เป็นตามภาพ
 
 
เป็นของขวัญวันเกิดที่ surprise ที่สุดเลยครับ ไปตรวจดูก็พบว่ากระดูกไม่เป็นอะไร แต่ต้องพักยาวกว่าสามเดือนถึงกลับมาวิ่งได้
 
เมื่อกลับมาวิ่งก็ยังคงเป๋อยู่เดือนนึง พอเริ่มจะเข้าที่เข้าทางแล้วก็ลงวิ่งมินิมาราธอนที่ร้อยเอ็ด ต่อด้วยฮาล์ฟมาราธอนที่สารคาม แต่ก็พลาดถ้วยรางวัลไปตามระเบียบ
 
ช่วงที่ไม่ได้วิ่ง เป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก เดินไปไหนก็เจ็บ บ้างก็นึกสมน้ำหน้าตัวเอง นี่แหละครับสุรายาเมา ไม่ใช่ของดีเลย และมีอีกอย่างที่ผมอยากจะสารภาพ แต่อย่าไปบอกใครล่ะ ผมสูบบุหรี่ด้วยแน่ะ บารากุอีกนะ ไอ้ตอนสูบนี่ก็สนุกอยู่หรอก แต่หลังจากสูบนะ ผมรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่าความจุปอดของผมลดลง หายใจไม่สะดวก สมองก็ไม่ค่อยทำงาน ง่วงนอนตลอดเวลา แต่ตอนนี้ผมไม่คิดจะแตะมันแล้วแหละ มันไม่ได้มีอะไรดีเลย ความจริงผมก็เป็นแบบนี้แหละ อยากรู้ อยากลองไปทั่ว พอรู้ว่าอะไรดีผมก็ทำต่อไป อะไรไม่ดีก็หันหลังให้มัน
 
ว่าด้วยเรื่องมาราธอน ผมคิดอยู่พักใหญ่ว่าจะลงหรือเปล่า ดูสภาพร่างกายแล้วก็ลงได้แน่นอน จึงตัดสินใจเริ่มซ้อมตั้งแต่วันที่ 5 พฤษจิกายน ปีก่อน
 
ครับ นักวิ่งไร้สังกัดอย่างผมไม่มีโคชช่วยสอน แต่ก็มีตัวช่วยเป็น app ที่ชื่อว่า runkeeper มีให้เลือกแผน Beginner Marathon จะต้องวิ่งทั้งหมด 64 ครั้ง ใน 111 วัน แต่ผมก็ไม่ได้วิ่งตามแผนทั้งหมดหรอก วิ่งบ้าง ไม่วิ่งบ้าง ตามสะดวก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
วันหนึ่งผมเปลี่ยนท่าวิ่งจากลงน้ำหนักด้วยส้นเท้า ซึ่งผมวิ่งด้วยท่านี้มาตลอด เปลี่ยนเป็นลงน้ำหนักด้วยปลายเท้า ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนบันลุโสดาบันทางด้านการวิ่ง ความเร็วเพิ่มขึ้น 20% แถมยังเหนื่อยน้อยลง แต่ช่วงแรกๆก็ยังวิ่งได้ไม่เต็มที่หรอก เพราะอาการบาดเจ็บยังไม่หายดี หลังจากนั้นผมก็วิ่งด้วยท่านี้ตลอด
 
ระยะทางที่ผมเคยวิ่งไกลที่สุด 22 กม
ขอนแก่นมาราธอนนานาชาติ ครั้งที่ 11 จะเป็นมาราธอนแรกของผม จัดขึ้นในวันที่ 26 มกราคม 2557 งานนี้ผมเข้าร่วมตั้งแต่ครั้งแรก แต่เสียดายที่ไม่ได้เข้าร่วมทุกครั้ง เป้าหมายของผมคือเข้าเส้นชัยภายในเวลา 5 ชั่วโมง
 
 มีคำถามที่ผมอยากรู้ ผมอยากรู้ว่านักวิ่งส่วนใหญ่เขาคิดอะไรกัน และอยากรู้ความรู้สึกหลังจากกม. ที่ 30 ผมจะพยายามตักตวงความรู้สึกนั้นมาบรรยายให้ได้มากที่สุด ผมก็อยากรู้ว่าการวิ่งมันจะเปลี่ยนอะไรผมได้บ้าง วิ่งเสร็จเดี่ยวจะมาเล่าให้ฟังนะครับ
 
 
ตอนนี้ข้อเท้าหายดีแล้ว พร้อมจะพุ่งทะยาน
 
 
 
 
ลากันด้วยเพลงปลุกใจ...
 
ปอลอ ปีใหม่นี้ขอให้ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงนะครับ

Comment

Comment:

Tweet